follow us at Twitter
follow us at Facebook
RSS
A A A
 

Landelijk nieuws

18-10-2017
Maria wil graag iets doen wat haar zelf echt voedt

 

Wie: Maria Nooren, Dialooggroep Zeist, organiseert o.a. schilderdialogen

 

Ik ben moeder van twee volwassen kinderen, een dochter van 27 en een zoon van 25. Samen met mijn levensmaatje woon ik in Zeist. Op een gegeven moment werd ik ernstig ziek door Lyme naast de chronische ziektes die ik al had. Werk en sport moest ik laten vallen. Ik wilde wel graag een zinvolle en leuke activiteit oppakken dat paste bij mijn beperkte energie en bij de kennis en ervaring die ik heb. Als andragologe heb ik steeds met mensen gewerkt. Nu wilde ik iets doen wat mij zelf echt voedt. Toen ik met de Dialoog in Zeist mee deed, dacht ik Yes! Samen praten vanuit je hart, echt luisteren, mooie ontmoetingen die bijblijven, dierbaar delen, ondanks verschillen echt in contact met elkaar. Ik geniet van de verbinding die tussen mensen ontstaat. De Dialoog leert onze horizon te verbreden en te verdiepen. We werken met onze Dialooggroep Zeist met jaarthema’s. Zoals b.v. een intercultureel dialoogjaar over ‘leven in diversiteit’ in 2016. Samen met mensen uit de doelgroepen werken we dan aan een programma van dialogen over het jaarthema. In 2017 was dat ‘leven (!) met een beperking’ op verzoek van iemand met diverse beperkingen die na een dialoog zei; ‘Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik gelijkwaardig in gesprek was met gezonde mensen. Dit moeten andere mensen met een beperking ook weten.’

 

Binnenstebuiten… over omgaan met je beperking

Inica Loe (dialoogleider en docent beeldende kunst, Inica Productions)en ik begonnen met een werkgroepje met drie andere mensen (samen zijn we ruim bedeeld met verstandelijke, lichamelijke of psychische beperkingen). We bereidden dialogen voor, verzorgen PR en werven deelnemers. We kwamen er samen al snel achter dat het niet zozeer gaat om wat je hebt, maar om hoe je daar zelf mee omgaat. Niet de beperking, maar de mens staat voorop. De eerste dialoog ging over ‘Binnenstebuiten; leven (!) met een beperking’. Heel bijzonder was dat aan elke tafel mensen zaten met geheel verschillende beperkingen; hartziektes, autisten, diabetes, COPD, darminfecties, kanker, epilepsie, psychose, zelfmoordneigingen, depressie, spasme, burn-out, evenwicht stoornis, slechtzienden etc. We hebben gedeeld en gedroomd hoe we zelf omgaan met onze beperking, wat leren we er van en welke stap we kunnen zetten om meer te leven met onze beperking. De 25 deelnemers hebben na afloop van de dialoog een droom/actieboom gemaakt. Er was iemand met diverse aandoeningen die aan mij vroeg; ‘ik wil ook samen verven tijdens een dialoog, kan dat?’

 

Dialoog in Kleur; dialoog twee aan twee en zoeken naar een raakvlak.

Dat wilde hij het liefst doen voor mensen met- en zonder (licht) verstandelijke beperking. Het ging ons om hoe de dialoogontmoeting tijdens het verven te realiseren. Tussen mensen met een (licht) verstandelijke beperking en gezonde mensen spelen stigma’s. Gezonde mensen zetten hun helpende rol aan en mensen met een verstandelijke beperking komen al snel in de rol van geholpen worden. Daarom richtten we ons op de vraag ‘Hoe verleiden we mensen om als medemens in contact te komen van hart tot hart zonder dat de licht verstandelijke beperking of het eigen oordeel daarover er tussen staat?’

Het antwoord vonden we door de dialoog te beperken tot twee aan twee gesprekken, met een herkenbare startvraag voor ieder mens en een opdracht om samen iets te zoeken dat persoonlijk van belang is in beide levens.

Als herkenbare vraag voor elk mens namen we ‘waar word jij blij van? Of: wat is vooral niet leuk?’ Terwijl je samen uitwisselt over deze vraag is de opdracht ‘zoek naar iets herkenbaars dat jullie allebei persoonlijk raakt in je eigen leven’ . Dit raakvlak schilder je samen op doek waarbij je ook ruimte laat voor persoonlijke dingen die belangrijk zijn. We hebben een soort werklijstje gemaakt met simpele stappen in deze schilderdialoog en evaluatievragen gemaakt op basis waarvan een kort concept-Portret over het raakvlak van elk duo is gemaakt. Elk portret is goedgekeurd door de deelnemers of door hen aangepast.

 

Van de schilderijen en portretten hebben we inmiddels de reizende tentoonstelling ‘Dialoog in Kleur’ gemaakt. Kijken en lezen is als een soort ademhaling die de bezoeker dichter bij het werk en het leven van de kunstenaars betrekt. We hebben de Dialoog in Kleur net weer op een nieuw adres opgehangen in buurtcentrum Binnenbos in Zeist. Diverse mensen met een beperking leggen in de eigen netwerken de kiem voor nieuwe Dialogen in Kleur. We hebben dit thema kunnen ontwikkelen met behulp van een subsidie van het DELA Goede Doelenfonds.

Het balletje rol eigenlijk vanzelf verder. ‘Dit is zo veel leuker dan een avondje TV kijken, zegt een verraste deelnemer’. ‘Met meer mensen klap ik altijd dicht in gesprekken, maar nu was er rust en kon ik toch vertellen, dit helpt mijn zelfvertrouwen’ vertelt een geroerde deelneemster.


De kiem en groeikracht is zo groot!

“Mijn droom is dat de dialoog nóg een breder publiek zou bereiken en het snelle oordeel in het dagelijks leven meer gaat smelten. De kiem en groeikracht is zo groot! De wereld wordt zoveel liever als het binnenste van mensen er meer mag zijn zonder oordeel en advies. Als mensen elkaar in de ogen kijken en gaan praten en luisteren. Dat kietelt de ziel. Elke keer weer bijzonder.

Voor mezelf zoek ik mijn weg, nu de grenzen van mijn gezondheid smaller worden. Dat wordt minder mijn steentje bijdragen aan de maatschappij en meer de cellen in mijn lichaam van positieve energie en de nodige beweging en rust te voorzien. Maar er is wat er is en daarbinnen blijven zoeken naar passende voedende dingen voor mijn hart en ziel zal blijven; het landelijke festival in Venray is weer zo’n mooi voedend initiatief. Dank je wel Venray!”

 

18-10-2017
Sascha zit met ontzag aan tafel

Sascha van Rooijen

Wie: Sascha van Rooijen, moeder van vier kinderen, woont in Zeist en begeleidt zo nu en dan dialogen bij Utrecht in Dialoog.

" Ik ben enthousiast over jongerendialogen en zet me er graag voor in. Verder houd ik me in mijn werk bezig met energie en klimaatbeleid en ik doe promotieonderzoek naar spiritualiteit, leiderschap en duurzaamheid.

Ik draag graag een steentje bij aan Utrecht in Dialoog; belangrijk en leuk om te doen. Bij toeval heb ik ooit een jongerendialoog begeleid. Ik zit altijd met heel veel ontzag voor de deelnemende jongeren aan tafel. Jongeren tussen de 16 en 23/24 jaar. Ze kunnen dat van nature heel erg goed, luisteren, dicht bij zichzelf blijven en respectvol bevragen. Meestal leg ik een minuut of tien uit wat de bedoeling is, daarna loopt het als een trein. Inhoudelijk hebben jongeren zo’n scherp zicht op de maatschappij, het zijn hele wijze mensen. Ik heb aan tafel gezeten met jongeren in de wijk, op ROC’s en Hogescholen. Fantastisch hoe zij naar de samenleving kijken. Door de dialoogvorm worden deze gesprekken menselijk, persoonlijk en klinkt er zoveel kracht in door. Ze hebben vaak al veel achter de kiezen maar gaan ervoor. De reden dat ik het belangrijk vind is dat jongeren eigenlijk zo weinig stem hebben. Het is voor hen heel moeilijk om stages en werk te krijgen. Er zit zo’n kloof tussen hun wijsheid en de invloed die ze hebben. Daar denken wij wel over na; hoe kun je ervoor zorgen dat jongeren die in de knel zitten een meer gelijke behandeling krijgen. We vullen op het ROC drie woensdagmiddagen om de maand met een middagprogramma. Daarin kun je meer doen dan in één mooi gesprek.”

 

Het brengt begrip en je deelt de kracht

“Onlangs nog hadden we dialogen over armoede en schuld. Daar zit zoveel achter; taboe, familieschaamte. En dat ze dan ervaren dat ze niet de enige zijn! We hadden het goed voorbereid, met ervaringsdeskundigen die zelf vertellen. Dan zie je een jongen van begin 20 met tranen in de ogen luisteren naar een verhaal van een meisje. Dat levert zo’n verademing op, zoveel herkenning. Het brengt begrip en je deelt de kracht. Het is echt bevrijdend, ik zou zelfs durven zeggen helend om zulke lastige thema’s bespreekbaar te maken. Ook een onderwerp als discriminatie of leven in meer dan een cultuur. Het grootste geschenk dat je iemand kunt geven is aandacht, wordt wel eens gezegd. Daar geloof ik helemaal in!”

 

Dat hebben ze straks nodig

“Het is zo mooi dat we goede ingangen hebben om dialogen op scholen te houden. Het levert enthousiasme en het is ook een vaardigheid. Ik hoor wel dat docenten er een beetje bang voor zijn. Het zou mooi zijn als de deur vaker wordt opengezet. Dat het standaard in het curriculum op scholen zou worden opgenomen.

Ik verbaas me erover dat jongeren nog steeds zoveel moeten stampen op school en dat er zo weinig wordt gesproken in dialoog. Dat hebben ze straks nodig in een multiculturele samenleving. Op middelbare scholen gebeurt dat heel weinig. Het zou trouwens ook geweldig zijn als moeders en vaders elkaar spreken over hoe we ervoor kunnen zorgen dat kinderen zich kunnen wortelen in deze maatschappij, dat er respect is, en ruimte om gelijkwaardig mee te kunnen doen. Ik zou willen dat het gewoon wordt om op basis van ervaringen met elkaar te praten; dat het zichtbaar is. Ook zou het mooi zijn als er op sociale media meer dialogisch gecommuniceerd werd in plaats van schreeuwerige discussies, elkaar vliegen afvangen en scoren met oneliners. Ook in het publieke domein zou het geweldig zijn als er vaker de ruimte is voor echte dialoog.”

 

Als een completer mens naar huis

“Ik blijf dialogen mee helpen opzetten en begeleiden. Zodat alle deelnemers elke keer als meer mens naar huis kunnen gaan. Want als het gesprek je heeft geraakt, en je hebt door de ogen van zeven andere mensen gekeken, dan ga je als een completer mens naar huis. Bij het dialoogfestival vind ik het ook heel leuk om te kijken wat voor dialoogvormen er zijn en wat de ervaringen van anderen zijn daarmee. En wij delen natuurlijk ook graag onze ervaringen met jongerendialogen.”

 

29-07-2017
De dialoogcadeautjes van Karin

Wie: Karin Oppelland, werkt als fotografe, trainer, en dialoogbegeleider. Is actief bij Rotterdam en directeur bij Nederland in Dialoog.

 

Mensen geven mij cadeautjes

“Soms denk ik: ik ben iets bijzonders. Ik heb net zo’n mooie dialoog achter de rug en gisteren en vorige week ook. Mensen zeggen me dat het door mijn positiviteit komt, omdat ik er ben. In Groningen, Roosendaal, Den Haag, Rotterdam. Er gebeuren de prachtigste dingen! Mensen doen de goede dingen, zeggen mooie dingen. Mensen geven mij zoveel van dat soort cadeautjes. ik ben een ongelofelijk rijk mens. Ik hoef niets te houden, word alleen maar rijker. Ik merk dat waarderend ondervragen zodanig onderdeel van mezelf is geworden, en dat laat me zoveel fijner in het leven staan.“

 

Een vrijkomen van energie

“Toen ik de eerste keer aan tafel zat merkte ik al wat er gebeurt door met elkaar in gesprek te gaan. De dialoog brengt mensen in beweging. Het is zo’n mooie methodiek waarmee je heel snel emoties kunt herkennen en erkennen. Als je  in dialoog zit is het alsof je aan tafel ballonnen doorprikt en er energie uit komt. Het is echt een vrijkomen van energie van de groep. Echt belangrijk is dat dat goed begeleid wordt. Dat er ruimte en rust is voor de deelnemers.  Als gespreksleider laat je dat gebeuren, zorg je dat iedereen inbreng kan hebben en dat het gesprek tot afronding komt. Aan het eind komt er beweging en dat is een cadeau.”

 

Gastcolleges

“Wat ik heel graag zou willen is dialoog inbrengen in het onderwijs. Op basisscholen, in opleidingen. Als je de methodiek eenmaal kent kan dat je zo verrijken! Afgelopen jaar heb ik gastcolleges gegeven op het Albeda college en op de Hogeschool Rotterdam. Dat ga ik dit jaar weer doen. Als je het zelf hebt meegemaakt wil je het ook op anderen overbrengen.“

29-07-2017
Jorus wil de dialoog laten landen in het onderwijs

Wie: Jorus Rompa,  24, net afgestudeerd pedagogiek, actief bij Tilburg in Dialoog, werkt aan dialogen in de educatieve sector.

 

Je maakt wel iets mee

“Ik ben een spontane muzikale jongen uit het Zuiden van Nederland, ik drum bij een aantal projecten en een vaste Southern Rythm and Blues band. Bij Tilburg in Dialoog liggen mijn dialoog roots, daar ben ik vijf jaar geleden begonnen als stagiair en daar borduur ik nog op voort. Het was (en is nog steeds) een enorm vruchtbare tijd. Ik dacht eerst dat het me om de diepgang ging maar ik vond het eigenlijk gewoon heel erg leuk! Ik volgde een training, verdiepingstraining en een masterclass vanuit mindfulness. Allemaal heel interessant en waardevol. Het is gewoon heel leuk om andere perspectieven op de werkelijkheid te krijgen. Dat vind ik superinteressant. Het is gewoon heel leuk, daar komt het op neer. Waarom zou ik anders een dialoog gaan voeren als ik ook de stad in kan om een feestje te vieren? En ja, vaak doe ik beide want je maakt wel iets mee in zo’n dialoog.“

 

Binnen het uur een veilige sfeer

“Kinderen weten hartstikke goed waar ze over praten. Ze snappen zichzelf. Zeker wanneer ze het gevoel krijgen dat er echt naar ze geluisterd wordt. Er was ooit eens een meisje dat helemaal niets wilde zeggen in een kinderdialoog. Geen probleem natuurlijk en op een gegeven moment gingen we naar buiten. Zij wilde binnenblijven en aan haar droom tekenen. Toen we terugkwamen heeft ze in alle geuren en kleuren over haar droom verteld: dat is machtig mooi om mee te maken! Ook maakte ik mee dat twee kinderen uit groep 8 elkaar leerden kennen in een dialoog voorafgaand aan de middelbare school. Hoe vaak gebeurd het eigenlijk dat kinderen uit verschillende omgevingen veilig met elkaar spreken? Ik vind het gewoon geweldig dat je in zo’n dialoog binnen het uur een veilige sfeer hebt, ieder kind gehoord is en dat kinderen van 11-12 jaar lachend naar buiten gaan. Dan gebeurt er toch wel iets!! Het feit dat je ze zo’n ervaring mee kan geven is leuk en mooi.

 

Al een heel eind

“Ik zou graag meer met de dialoog in het onderwijs willen doen. Iedereen die meewerkt aan ons onderwijs (kinderen, leerkrachten, verzorgers, directeuren etc.) vertegenwoordigen wellicht geen compleet percentage van onze bevolking, maar zorgen wel voor 100% van onze toekomst! Als je als kind in een veilige, vertrouwde omgeving kunt opgroeien, dan floreer je als mens. Het luisteren naar de ander en spreken  vanuit jezelf draagt bij aan een leuker, lichter, vrolijker, boeiender, glanzender en daarmee een volle leven, zogezegd. Stel dat je dat alle kinderen een keer in de week of maand zou kunnen aanbieden… Ja, dan ben je al een heel eind. Ik bedoel: het is wel de toekomst (van een land) hè, waar het dan over gaat.“

 

Dialoog laten landen

“Wij gaan bij Fontys, de hogeschool pedagogiek aan tafel. Samen met het lectoraat 'Diversiteit en Orthopedagogisch handelen'. En in januari ga ik, net als in Tilburg het geval was, bij de Haagse Hogeschool beginnen met het organiseren van onderwijscafés. In gesprek, kennis delen, constructief aan het werk met studenten en leerkrachten, trainingen geven en zo de dialoog laten landen.”