David Bohm in On Dialogue (1996):
"Van tijd tot tijd kwam de stam in een kring bijeen. Ze praatten en praatten en praatten, ogenschijnlijk zonder bedoeling. Ze namen geen beslissingen. Er was geen leider. En iedereen kon zijn zegje doen. Er waren misschien wijze mannen en wijze vrouwen naar wie een beetje beter werd geluisterd - de ouderen veelal - maar iedereen mocht meedoen. De vergadering ging net zolang door totdat er, zonder enige directe aanleiding, een stilte viel en de mensen huns weegs gingen. Maar toch scheen iedereen daarna precies te weten wat hun te doen stond omdat ze elkaar zo goed begrepen. Dan kwamen ze in kleinere groepjes bijeen en deden iets wat gedaan moest worden of namen een besluit."
Joseph Jaworski in Synchroniciteit (2000):
"Bij een model dat gericht is op het construeren van een coalitie gaan we stilzwijgend uit van de aanname dat we gescheiden individuen zijn en dus een coalitie tot stand moeten brengen. Dat doen we dan vervolgens meestal via alerlei onderhandelingen en 'deals' - in het gunstigste geval het soort 'win-win' - overeenkomsten waarme we allemaal kunnen leven.
Maar in dialoog ga je van een heel andere premisse uit, heb je in feite een totaal ander referentie kader. In dialoog construeer je niets, maar bewerkstellig je dat het al bestaande geheel manifest wordt. Dat is een ingrijpende verschuiving in bewustzijn, weg van de notie dat de delen primair zijn.
Mensen zeggen altijd 'We moeten een stapje naar achteren doen om het totaalbeeld te zien', alsof we uit het zien van delen een geheel construeren. Maar het geheel bestaat al - we zitten alleen te zeer gevangen in een bepaald referentiekader om het te kunnen zien. In dialoog manifesteert zich het geheel, dat later door individuen naar buiten wordt gebracht in hun manier van handelen.
'De dingen als geheel zien' leidt tot een innerlijke verschuiving in bewustzijn en gewaarworden. Martin Buber bracht prachtig onder woorden wat dit voor mensen onderling betekent:
'Zoals een melodie niet is samengesteld uit tonen, een vers niet uit woorden, een zuil niet uit lijnen - men moet eraan rukken en trekken om van de eenheid een veelheid te maken - zo is het ook met de mens tot wie ik Jij zeg. Ik kan de kleur van zijn haar of de kleur van zijn taal of de kleur van zijn goedheid uit hem halen, ik moet het telkens weer, maar dan is hij al niet meer Jij.'"
Herman Wijffels ambassadeur van Nederland in Dialoog:
"Dialoog beschouw ik als de methode van de toekomst. Het is een methode die verbinding legt en waarvan luisteren naar de ander misschien wel het meest essentiële element is. Veel meer dan via discussie en debat, waar veelal het eigen gelijk voorop staat, kan met dialoog gewerkt worden aan gedeelde opvattingen en draagvlak voor de grote maatschappelijke veranderingen die nu aan de orde zijn. De Dag van de Dialoog leert mensen met deze methode te werken en levert daarmee een uiterst waardevolle bijdrage aan de ontwikkeling van de samenleving."
